Α. Δυσφήμιση

Σύμφωνα με το άρθ. 362 του Ποινικού Κώδικα,

  “Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή. Η χρηματική ποινή μπορεί να επιβληθεί και μαζί με την ποινή της φυλάκισης”

   Κατά συνέπεια, “απλή δυσφήμιση“ συνιστά ο “ισχυρισμός ενώπιον τρίτου”, ή η “διάδοση”  ενός γεγονότος που “μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη” του άλλου, δηλαδή την εκτίμηση που έχουν οι άλλοι άνθρωποι για συγκεκριμένο συνάνθρωπό τους, με βάσει την εικόνα αυτού στην κοινωνία, άσχετα εάν το γεγονός είναι αληθινό ή ψευδές.

Β. Συκοφαντική δυσφήμιση

Με το άρθ. 363 του ΠΚ,

   “Αν στην περίπτωση του άρθρου 362, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Μαζί με τη φυλάκιση μπορεί να επιβληθεί και χρηματική ποινή. Μπορεί επίσης να επιβληθεί και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων κατά το άρθρο 63”

   Σε αντίθεση με την απλή δυσφήμιση, “συκοφαντική δυσφήμιση” συνιστά ο “ισχυρισμός ενώπιον τρίτου”, ή η “διάδοση”  ενός γεγονότος που “μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη” του άλλου, το οποίο γεγονός είναι αντικειμενικά ψευδές και την αναλήθεια γνωρίζει ο δράστης, έχει δηλαδή ως προς το ψεύδος τον αναγκαίο δόλο.

Γ. Έννοιες “γεγονός” – “ισχυρισμός”

  Περαιτέρω, “γεγονός”, είναι οποιοδήποτε συμβάν ή περιστατικό ή κατάσταση που ανάγεται στο παρόν ή το παρελθόν, το οποίο εμπίπτει στις αισθήσεις και δύναται να αποδειχθεί, ενώ ως “ισχυρισμός” θεωρείται η ανακοίνωση ορισμένου συμβάντος ή περιστατικού, άσχετα από το πώς προήλθε η γνώση αυτού (ιδία γνώση ή πεποίθηση, τρίτο πρόσωπο κλπ).

   Τέλος, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ότι, ενώ στην εξύβριση ο δράστης διατυπώνει περιφρονητική κρίση (απαξιολογική ή αρνητική αξιολογική κρίση) για τον άλλο, στην δυσφήμηση διαδίδει ένα γεγονός προσβλητικό για την τιμή και την υπόληψη αυτού.

Υ.Γ.  Στο άρθρο έχει σκοπό να δώσει μία γενική περιγραφή του θέματος, ώστε να καταστήσει την αρχική πληροφορία χρήσιμη ως σημείο προσοχής και όχι να αντικαταστήσει τον δικηγόρο. Οι παράγοντες σε κάθε επιμέρους υπόθεση πιθανόν να διαφοροποιούν ριζικά τον τρόπο ενέργειας.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Δυσφήμιση και συκοφαντική δυσφήμιση appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 361 του ΠΚ:

    ” 1. Όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις της δυσφήμησης (άρθρα 362 και 363), προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με χρηματική ποινή. Η χρηματική ποινή μπορεί να επιβληθεί και μαζί με την ποινή της φυλάκισης.

 2. Όταν η προσβολή της τιμής δεν είναι ιδιαίτερα βαριά, αν ληφθούν υπόψη οι περιστάσεις και το πρόσωπο του ατόμου που προσβλήθηκε, ο υπαίτιος τιμωρείται με κράτηση ή με πρόστιμο.

 3. Η διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 308 έχει και σ’ αυτή την περίπτωση εφαρμογή.”

Η προσβολή της τιμής

    Από την παρ. 1 είναι κατανοητό ότι, η προσβολή της τιμής με εξύβριση, καθορίζεται σε συνδυασμό με τις περιπτώσεις της δυσφήμησης (άρθρα 362 και 363). Είναι δηλαδή, επικουρική των διατάξεων περί δυσφήμησης (η εφαρμογή αυτών αποκλείει την εφαρμογή της).

   Προϋπόθεση λοιπόν τέλεσης “εξύβρισης,” είναι η προσβολή της τιμής του θύματος. Με την έννοια “τιμή“, εννοείται ο σεβασμός τον οποίο πρέπει να δείχνουν όλοι σε κάθε συνάνθρωπο ως μέλος της κοινωνίας, ανεξαρτήτως ιδιότητας.

   Η εξύβριση, η επίθεση δηλαδή κατά της τιμής κάποιου, μπορεί να εκφραστεί “με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο”. Θα πρέπει δε, να συνιστά  απαξιολογική ή αρνητική αξιολογική κρίση, που αντικειμενικά περιέχει ηθικο-κοινωνική αμφισβήτηση. Σημειωτέον ότι στην τέλεση του εγκλήματος της εξύβρισης, δεν ενδιαφέρει εάν η προαναφερόμενη κρίση ανταποκρίνεται ή όχι στην αλήθεια.

“Προνομιούχα” μορφή εξύβρισης (όχι ιδιαίτερα βαριά)

   Στην παρ. 2 του παραπάνω άρθρου (αρ. 361 ΠΚ),  προβλέπεται η περίπτωση κατά την οποία η προσβολή της τιμής ” δεν είναι ιδιαίτερα  βαριά” ή “ιδιαζόντως”, κατά το κείμενο της καθαρεύουσας, και περιλαμβάνει την “προνομιούχα μορφή της εξύβρισης”. Η αξιολόγηση του μεγέθους της προσβολής προϋποθέτει την αξιολόγηση όλων των στοιχείων, όπως “οι περιστάσεις και το πρόσωπο του ατόμου που προσβλήθηκε”.

Ελαφρυντικά

   Επίσης, στην παρ. 3 του παραπάνω άρθρου (αρ. 361 ΠΚ),  ο νομοθέτης ενσωμάτωσε το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2 του ΠΚ, προβλέποντας την δυνατότητα δικαστικής άφεσης της ποινής, με την εφαρμογή της παρ. 3 του άρθρου 308 ΠΚ: “Ο υπαίτιος της πράξης της παρ. 1 είναι δυνατό να απαλλαγεί από κάθε ποινή αν παρασύρθηκε στην πράξη από δικαιολογημένη αγανάκτηση εξαιτίας μιας αμέσως προηγούμενης πράξης που τέλεσε ο παθών εναντίον του ή ενώπιόν του και που ήταν ιδιαίτερα σκληρή ή βάναυση”.

Τέλος, για σκοπούς πληρότητας, θα πρέπει να αναφερθούν επιγραμματικά τα κάτωθι σημεία:

   – Η τιμή του ανθρώπου μπορεί να προσβληθεί και ως μέλος ομάδας (η ομάδα θα πρέπει να ευσύνοπτη).
 – Η απρόκλητη έμπρακτη εξύβριση προβλέπεται στο άρθρο 361Α, ενώ η  προσβολή τιμής νεκρού προβλέπεται στο άρθρο 365 ΠΚ.
 – Εξύβριση στοιχειοθετείται και στην περίπτωση που η προσβλητική συμπεριφορά έγινε αντιληπτή από τρίτο και όχι απευθείας από το θύμα.
 – Η αντιμετώπιση της αξίωσης αποζημίωσης καλύπτεται στο Αστικό Δίκαιο με τα άρθρα 57, 59, 914 και 932.

Υ.Γ.  Στο άρθρο έχει σκοπό να δώσει μία γενική περιγραφή του θέματος, ώστε να καταστήσει την αρχική πληροφορία χρήσιμη ως σημείο προσοχής και όχι να αντικαταστήσει τον δικηγόρο. Οι παράγοντες σε κάθε επιμέρους υπόθεση πιθανόν να διαφοροποιούν ριζικά τον τρόπο ενέργειας.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Προσβολή της τιμής με εξύβριση appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

Α.  Τι είναι το αυτόφωρο έγκλημα.

Σύμφωνα με το αρ. 242 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας:

  ” 1.  Αυτόφωρο είναι το έγκλημα την ώρα που γίνεται ή το έγκλημα που έγινε πρόσφατα. Η πράξη θεωρείται ότι έγινε πρόσφατα ιδίως όταν αμέσως ύστερα από αυτήν ο δράστης καταδιώκεται από τη δημόσια δύναμη ή από τον παθόντα ή με δημόσια κραυγή, όπως και όταν συλλαμβάνεται οπουδήποτε να έχει αντικείμενα ή ίχνη από τα οποία συμπεραίνεται ότι διέπραξε το έγκλημα σε πολύ πρόσφατο χρόνο.

   2.  Ποτέ δεν θεωρείται ότι συντρέχει μια από τις παραπάνω περιπτώσεις, αν πέρασε όλη η επόμενη μέρα από την τέλεση της πράξης.

 3.  Τα εγκλήματα που τελούνται δια του τύπου θεωρούνται πάντοτε αυτόφωρα.

 4.  Τα εγκλήματα που τελούνται από ανηλίκους δεν δικάζονται ως αυτόφωρα.”

  Κατά συνέπεια, αυτόφωρο είναι το έγκλημα, κατά το οποίο ο δράστης συλλαμβάνεται κατά τη ώρα της πράξης, ή διαπράχθηκε “πρόσφατα”. Στο πλαίσιο αυτό, διακρίνουμε δύο περιπτώσεις:

  – Το “γνήσιο αυτόφωρο έγκλημα”, κατά το οποίο ο δράστης συλλαμβάνεται την ώρα ακριβώς που διαπράττεται το έγκλημα (“στα πράσα” όπως κοινώς αποκαλείται) και,

  – Το “μη γνήσιο έγκλημα”, όπου τελέστηκε πρόσφατα. Για την ερμηνεία του “πρόσφατα”, στο προαναφερόμενο άρθρο αναφέρονται οι περιπτώσεις  (με τη λέξη “ιδίως”), όταν ο δράστης καταδιώκεται από δημόσια δύναμη (παράδειγμα αστυνομία), ή από τον “παθόντα”, ή με “δημόσια κραυγή”. Επίσης, όταν συλλαμβάνεται με “ίχνη” (πειστήρια), από τα οποία αποδεικνύεται ότι τέλεσε την πράξη πάρα πολύ πρόσφατα, όπως αίματα, κλοπιμαία, όπλα με ίχνη κλπ.

Β. Χρονικά όρια ισχύος αυτοφώρου

  Η επικρατέστερη νομική άποψη, για το ανώτατο χρονικό όριο του αυτοφώρου, είναι έως τα μεσάνυχτα της επόμενης ημέρας του εγκλήματος. Δηλαδή, εάν το έγκλημα τελεστεί την Τετάρτη (έστω και την 23:50′), το αυτόφωρο λήγει τα μεσάνυχτα της Πέμπτης. Σημειωτέον ότι, εάν το έγκλημα τελεστεί την Πέμπτη (έστω και την 00:05′), το αυτόφωρο λήγει τα μεσάνυχτα της Παρασκευής (24:00′). Από τη σύγκριση των δύο περιπτώσεων που προαναφέρθηκαν ως παραδείγματα, γίνεται κατανοητό ότι, το αυτόφωρο διαρκεί το πολύ 47 ώρες και 59 λεπτά.

Γ. Συνέπειες του αυτοφώρου εγκλήματος.

  Κατά την αυτόφωρη διαδικασία, η υποχρέωση σύλληψης ανατίθεται στους προανακριτικούς υπαλλήλους. Ο κατηγορούμενος, αρχικά προσάγεται στο Αστυνομικό Τμήμα/Διεύθυνση, για σήμανση και λοιπά, όπου διενεργείται η “Αστυνομική προανάκριση”. Στη συνέχεια, το συντομότερο προσάγεται στον Εισαγγελέα ποινικής δίωξης, ο οποίος αποφασίζει εάν ο θα δικαστεί αμέσως από το αρμόδιο Δικαστήριο, ή θα ορισθεί τακτική δικάσιμος.  Επίσης θα πρέπει να αναφερθεί ότι, πριν την προσαγωγή στον Εισαγγελέα, το αστυνομικό όργανο – ανακριτικός υπάλληλος που συνέλαβε τον δράστη, συντάσσει την καθορισμένη έκθεση.

  Από τα παραπάνω λοιπόν, είναι εμφανές ότι, η αυτόφωρη διαδικασία, είναι ιδιαίτερα σοβαρή και επίπονη για τον συλληφθέντα, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο δράστης συνήθως “κρύβεται”, μέχρι την εκπνοή του χρονικού ορίου ισχύος της. Με τον τρόπο αυτό, αυτός επιδιώκει να αποφύγει την άμεση έκθεσή του και, μέσω του χρόνου μέχρι την τακτική δικάσιμο, να αμβλύνει τις εντυπώσεις και τον αρχικό αντίκτυπο του αδικήματος.

  Τέλος, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν κάποια επιπλέον σημεία:

   – Η διαδικασία του αυτοφώρου εφαρμόζεται στα πλημμελήματα και στα πταίσματα. Στα κακουργήματα διενεργείται πάντοτε ανάκριση.

   –  Τα εγκλήματα που τελούνται από ανηλίκους δεν δικάζονται ως αυτόφωρα.

   – Στο αυτόφωρο έγκλημα που διώκεται μόνο ύστερα από έγκληση του παθόντα, απαγορεύεται η σύλληψη του επ΄ αυτοφώρω δράστη, αν δεν προηγηθεί η υποβολή έγκλησης του παθόντος (εντός του χρόνου που διαρκεί το αυτόφωρο).

   – Η σύλληψη στα πλαίσια αυτοφώρου, έχει κριθεί ότι μπορεί να γίνει και σε κάθε περίπτωση που το αδίκημα είναι διαρκές, όπως τα τελούμενα “δια του Τύπου” αδικήματα, ενώ αντίστοιχα, καταργήθηκε η διάταξη που καθιστούσε το αδίκημα «της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο» διαρκές.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Το αυτόφωρο έγκλημα, τα χρονικά όρια ισχύος και οι συνέπειες appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

Σύμφωνα με το αρ. 34 του Ποινικού Κώδικα :

     “ Η πράξη δεν καταλογίζεται στο δράστη αν, όταν τη διέπραξε, λόγω νοσηρής διατάραξης των πνευματικών λειτουργιών ή διατάραξης της συνείδησης, δεν είχε την ικανότητα να αντιληφθεί το άδικο της πράξης του ή να ενεργήσει σύμφωνα με την αντίληψή του για το άδικο αυτό.”

     Περαιτέρω, η ακραία μέθη, θα πρέπει να εξεταστεί συγκριτικά με την απλή διατάραξη της συνείδησης και να τεθεί το ερώτημα εάν ο δράστης  ήταν ικανός  να αντιληφθεί το άδικο της πράξης του και τελικά να του καταλογιστεί.

    Εξαιρετικά σημαντικό στην εξέταση του εγκλήματος σε κατάσταση μέθης, είναι επίσης το πώς και γιατί περιήλθε ο δράστης στην κατάσταση αυτή. Για την πληρέστερη κατανόηση της επιρροής της μέθης επί του καταλογισμού, αναφέρονται οι παρακάτω περιπτώσεις:

     – Η μέθη είναι ανυπαίτια και πλήρης (ανυπαίτια  είναι η μέθη για την οποία δεν ευθύνεται ο δράστης, η οποία οφείλεται σε τυχαίο γεγονός ή ανωτέρα βία). Εφόσον ο δράστης δεν είχε την ικανότητα να αντιληφθεί τον άδικο χαρακτήρα της πράξης ή να ενεργήσει σύμφωνα με την αντίληψή του γι αυτόν, δεν του καταλογίζεται η πράξη, σύμφωνα με το αρ. 34 ΠΚ.

  – Η μέθη είναι ανυπαίτια και επιφέρει ελαττωμένη ικανότητα για καταλογισμό (όχι πλήρη μέθη). Στην περίπτωση αυτή (αρ. 36, παρ 1 ΠΚ), επιβάλλεται μειωμένη ποινή, σύμφωνα με το αρ. 83 ΠΚ.

    – Ο δράστης, προσχεδίασε το έγκλημα και έφερε υπαίτια τον εαυτόν του στην κατάσταση αυτή – διαταραγμένης συνείδησης – (για παράδειγμα,  έφερε  επίτηδες τον εαυτό του σε κατάσταση πλήρους μέθης, για να νικήσει αναστολές). Στην περίπτωση αυτή, τιμωρείτε σαν να την τέλεσε με δόλο (Υπαίτια διατάραξη της συνείδησης, αρ. 35 παρ.1). Επίσης, βάσει της παρ. 3 του ιδίου άρθρου, δύναται να του καταλογιστεί το έγκλημα  από αμέλεια “….. εάν ο υπαίτιος πρόβλεψε ή μπορούσε να προβλέψει ότι ενδέχεται να τελέσει, αν οδηγηθεί σε κατάσταση διατάραξης της συνείδησης” (για παράδειγμα έπρεπε να προβλέψει ότι εάν φέρει τον εαυτόν του σε αυτήν την κατάσταση θα ενεργήσει παραβιάζοντας τον νόμο).

    – Η μέθη είναι υπαίτια και επιφέρει ελαττωμένη ικανότητα για καταλογισμό (όχι πλήρη μέθη). Στην περίπτωση αυτή, δεν επιβάλλεται μειωμένη ποινή, σύμφωνα με την ρητή απαγόρευση του αρ. 36  παρ 2 ΠΚ.

    Τέλος, η υπαίτια διατάραξη της συνείδησης που δεν είναι από δόλο ή αμέλεια ώστε να εμπίπτει στο αρ. 35 που προαναφέρθηκε, τιμωρείται σύμφωνα με το αρ. 193 ΠΚ (με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών αν η πράξη είναι πλημμέλημα, και με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, αν η πράξη είναι κακούργημα). Στην περίπτωση αυτή, ο νομοθέτης αποδοκιμάζει τον δράστη για την πράξη της μέθης, διότι με αυτήν κατέστησε τον εαυτόν του επικίνδυνο για την κοινωνία και τα έννομα αγαθά.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Ποινικό αδίκημα – έγκλημα σε κατάσταση μέθης appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

  Η υπαιτιότητα, ένα από τα επιμέρους στοιχεία του καταλογισμού (σημειώνεται ότι ό καταλογισμός είναι απαραίτητος για την απόδοση της ποινικής ευθύνης στον δράστη), έχει δύο μορφές: τον δόλο (πρόθεση) και την αμέλεια.

Σύμφωνα με το αρ. 28 του Ποινικού Κώδικα,

    “Από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν.”

   Δηλαδή, η αμέλεια προϋποθέτει αφενός ενέργεια  ή παράλειψη ενέργειας του δράστη (“πράττει”) και αφετέρου “έλλειψη της προσοχής” (έννοια της παράλειψης). Επιπρόσθετα, για τον καταλογισμό της ευθύνης στο έγκλημα από αμέλεια, θα πρέπει να υπάρχει “αποτέλεσμα” και το οποίο να “συνδέεται” με την αμέλεια (ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ “πράξης” και “αποτελέσματος”). Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να αναφερθεί ότι, ο δράστης ευθύνεται ακόμη και όταν στο αποτέλεσμα συνετέλεσε κατά ένα μέρος η αμελής συμπεριφορά του θύματος (συντρέχον).

Είδη αμέλειας:

Σύμφωνα με τον νόμο, η αμέλεια διακρίνεται σε δύο είδη:

   α) Ενσυνείδητη αμέλεια. Είναι η αμέλεια που επιδεικνύει ο δράστης, όταν προβλέπει το ενδεχόμενο να προκληθεί λόγω της συμπεριφοράς του το αξιόποινο αποτέλεσμα, παρόλα αυτά όμως δεν προσάρμοσε την συμπεριφορά του με επίδειξη της οφειλόμενης προσοχής, διότι πίστεψε ότι δεν θα συνέβαινε αυτό.

   β) Χωρίς συνείδηση αμέλεια. Κατά την αμέλεια αυτή, ο δράστης δεν διαβλέπει ότι με την συμπεριφορά του θα επιφέρει το ανάλογο αποτέλεσμα, ενώ είναι ικανός να διαβλέψει αυτό, εάν επεδείκνυε την οφειλόμενη προσοχή.

   Τέλος, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί, ότι “αμέλεια” επιδεικνύεται και από τον αναθέτοντα στην περίπτωση ανάθεσης έργου, χωρίς αυτός που το αναλαμβάνει να έχει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις (αμέλεια του αναθέτειν). Για παράδειγμα, ποινική δίωξη σε έγκλημα από αμέλεια δύναται να ασκηθεί όταν, ο προϊστάμενος δίνει εντολή σε υπάλληλο να εκτελέσει ηλεκτρολογική εργασία (η οποία απαιτεί εξειδικευμένο ηλεκτρολόγο) με αποτέλεσμα να προξενήσει ατύχημα και τραυματισμό.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Έγκλημα από αμέλεια appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

Γιατί γίνεται ο έλεγχος τίτλων.

   Ο έλεγχος των τίτλων του ακινήτου, εκτελείται για την επιβεβαίωση του πραγματικού ιδιοκτήτη του ακινήτου (του πωλητή) και την διαπίστωση ότι αυτός κατέχει τους νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να επιβεβαιωθεί ότι το ακίνητο είναι καθαρό βαρών (κατασχέσεις, προσημειώσεις, υποθήκες, διεκδικήσεις κλπ). Για τον υπόψη έλεγχο, ο δικηγόρος θα πρέπει να μεταβεί στο υποθηκοφυλακείο και το κτηματολογικό γραφείο της περιοχής όπου βρίσκεται το ακίνητο.

Ορισμένα σημεία προσοχής.

Στην όλη διαδικασία, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν ορισμένα σημεία προσοχής, για την αρτιότητα του ελέγχου.

    – Πλέον πρόσφατος (επικαιροποιημένος) έλεγχος. Ο έλεγχος θα πρέπει να γίνει (ή να επαναληφθεί) ακριβώς πριν την υπογραφή των συμβολαίων.

  – Άμεση μεταγραφή του ακινήτου αμέσως μετά την υπογραφή των συμβολαίων. Η ανάγκη αυτή προκύπτει, δεδομένου ότι στα υποθηκοφυλακεία ισχύει η αρχή της χρονικής προτεραιότητας:

“Μεταξύ πολλών μεταγραφών που έγιναν την ίδια ημέρα σχετικά με δικαιώματα πάνω στο ίδιο ακίνητο, προτιμάται εκείνη που στηρίζεται στον έστω και κατ’ ελάχιστο χρόνο αρχαιότερο τίτλο.” (ΑΚ άρ. 1206) και “Η προτεραιότητα μεταξύ των ενυποθήκων δανειστών κανονίζεται κατά τη χρονολογική τάξη της εγγραφής της υποθήκης τους.” (ΑΚ αρ. 1300).

    – Έλεγχος των τίτλων σε βάθος χρόνου. Δεδομένου ότι, σε περίπτωση κατά την οποία ένας προηγούμενος τίτλος μεταβίβασης δεν είναι νόμιμος (σε βάθος 20 ετών), καθίσταται επισφαλής η αγορά, είναι επιβεβλημένη η σε βάθος χρόνου έλεγχος των τίτλων.

   – Έλεγχος της πράξης θανάτου (κατά την περίπτωση απόκτησης του ακινήτου από κληρονομιά), καθώς και του αντίστοιχου πιστοποιητικού μη ανάκλησης διαθήκης.

    – Έλεγχος όλων των “βαρών” (κατασχέσεις, προσημειώσεις, υποθήκες, διεκδικήσεις τρίτων κλπ).

    – Σε περίπτωση κατά την οποία ο πωλητής έχει εταιρεία, ή άσκησε εμπορική δραστηριότητα, θα πρέπει η εταιρεία να ελεγχθεί (στο αρμόδιο πρωτοδικείο) για την κατάσταση της εταιρείας (πτώχευση, αναγκαστική διαχείριση).

Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί, κατά την περίπτωση στην οποία εμπλέκεται ως πωλητής ανήλικος.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Έλεγχος τίτλων, τα σημεία προσοχής appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

   Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι, ο σχετικός νόμος ο οποίος αφορά στην ποινική δίωξη για χρέη προς το δημόσιο, τροποποιήθηκε πρόσφατα, αλλάζοντας τα ποσά για τα οποία προβλέπονται οι αντίστοιχες ποινές (αυξάνοντας το όριο του αξιόποινου) και καταργώντας  την αυτόφωρη διαδικασία.

   Συγκεκριμένα,  με το άρθρο 8 του ν.4337/2015 τροποποιήθηκαν τα ποσά που προβλέπονται για το αξιόποινο στην παρ. 1 του άρθρου 25 ν. 1882/1990 (όπως αυτό είχε τροποποιηθεί με το αρ. 20 ν.4321/2015). Κατά συνέπεια, παύει πλέον η ποινική δίωξη για χρέη προς το Δημόσιο έως 50.000 ευρώ.

Αναλυτικά:

  «1. Όποιος δεν καταβάλλει τα βεβαιωμένα στη Φορολογική Διοίκηση χρέη προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων (4) μηνών τιμωρείται με ποινή φυλάκισης:

      α) Ενός (1) τουλάχιστον έτους, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, υπερβαίνει το ποσό των εκατό χιλιάδων (100.000) ευρώ.

     β) Τριών (3) τουλάχιστον ετών, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α΄, υπερβαίνει το ποσό των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ.

    Η ποινική δίωξη ασκείται ύστερα από αίτηση του Προϊσταμένου της ΔΟΥ ή των Ελεγκτικών Κέντρων ή του Τελωνείου προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας τους, που συνοδεύεται υποχρεωτικά από πίνακα χρεών, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων.

   Η πράξη μπορεί να κριθεί ατιμώρητη, εάν το ποσό που οφείλεται εξοφληθεί μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης σε οποιονδήποτε βαθμό.»

  Περαιτέρω, εάν οι αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων που εκδόθηκαν για ποσά μικρότερα από τα προαναφερόμενα δεν έχουν εκτελεστεί κατά την δημοσίευση του νόμου δεν εκτελούνται, ενώ αν άρχισε η εκτέλεσή τους, διακόπτεται.

 Τέλος, με τον προαναφερόμενο νόμο, καταργήθηκε και η διάταξη που καθιστούσε το αδίκημα διαρκές, με αποτέλεσμα να ΜΗΝ διώκεται πλέον με την αυτόφωρη διαδικασία.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Ποινική δίωξη για χρέη προς το δημόσιο appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

   Ειδικότερα, ο κατηγορούμενος θα πρέπει να αποδείξει ότι συντρέχει μία τουλάχιστον ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 του Ποινικού Κώδικα. Περαιτέρω, εφόσον το Δικαστήριο δεχθεί τον ισχυρισμό (ελαφρυντικό) του κατηγορούμενου, η ποινή μειώνεται κατά το μέτρο που προβλέπει το άρθρο 83 του ΠΚ.

   Για παράδειγμα, για την ελαφρυντική περίσταση του αρ. 84 ΠΚ παρ.2α ” … α) ότι ο υπαίτιος έζησε έως το χρόνο που έγινε το έγκλημα έντιμη, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή” , θα πρέπει ο κατηγορούμενος να αποδείξει τον “πρότερο έντιμο βίο“. Ωστόσο, θα πρέπει να επισημανθεί ότι, για τη στοιχειοθέτηση της ελαφρυντικής περίστασης του πρότερου έντιμου βίου, δεν είναι επαρκές το λευκό ποινικό μητρώο, ούτε η συνήθης ανθρώπινη συμπεριφορά (οικογένεια, επάγγελμα). Ο κατηγορούμενος, θα πρέπει να αποδείξει τον προηγούμενο έντιμο βίο, με πραγματικά περιστατικά, τα οποία θεμελιώνουν ενεργή – θετική στο σύνολό της συμπεριφορά.

   Σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 84 του Ποινικού Κώδικα, πλέον του προαναφερόμενου ελαφρυντικού σχετικά με τον πρότερο έντιμο βίο (αρ.84, παρ. 2α), αναφέρονται τα παρακάτω:

“Ελαφρυντικές περιστάσεις θεωρούνται ιδίως :

       α)….
    β) το ότι στην πράξη του ωθήθηκε από όχι ταπεινά αίτια ή από μεγάλη ένδεια ή διατελώντας υπό την επίδραση σοβαρής απειλής ή υπό την επιβολή του προσώπου στο οποίο αυτός οφείλει υπακοή ή με το οποίο βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης,
  γ) το ότι στην πράξη του ωθήθηκε από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος ή παρασύρθηκε από οργή ή βίαιη θλίψη που του προκάλεσε άδικη εναντίον του πράξη,
   δ) το ότι επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του, και
   ε) το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του.”

   Με την αναφορά της λέξης “ιδίως”, καταδεικνύεται ότι πλέον των αναφερομένων ελαφρυντικών δύναται να στοιχειοθετηθούν και επιπρόσθετα αντίστοιχα.

   Η μείωση της ποινής, που πρέπει να επιβληθεί επιμετρείται ως εξής (άρθρο 83 του Ποινικού Κώδικα):

  – Αντί για την ποινή του θανάτου ή της ισόβιας κάθειρξης επιβάλλεται πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών,
– Αντί για την ποινή της κάθειρξης πάνω από δέκα ετών επιβάλλεται κάθειρξη έως δώδεκα ετών ή φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών,
– Αντί για την ποινή της κάθειρξης έως δέκα ετών επιβάλλεται κάθειρξη έως έξι ετών ή φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους,
– Σε κάθε άλλη περίπτωση, ο δικαστής μειώνει την ποινή ελεύθερα έως το ελάχιστο όριο του είδους της ποινής,
– Εάν ο νόμος προβλέπει αθροιστικά ποινή στερητική της ελευθερίας και ποινή χρηματική, μπορεί να επιβληθεί και μόνο αυτή η τελευταία

  Τέλος, επισημαίνεται ότι η μείωση της ποινής γίνεται μόνο μία φορά, ανεξάρτητα πόσα ελαφρυντικά (ή λοιποί λόγοι μείωσης) συντρέχουν.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Μείωση ποινής λόγω ελαφρυντικών appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

  Η κρίση και οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία (ή τη χαμηλή ιεράρχηση της απαίτησης από ορισμένους συνιδιοκτήτες), πληρωμής των κοινοχρήστων δαπανών. Αυτό όμως, έχει ως αποτέλεσμα, τη μη εξόφληση λογαριασμών, που συνεπάγεται στέρηση βασικών αγαθών των ενοίκων και τελικά την υποβάθμιση της ζωής τους.

   Προκειμένου λοιπόν, να μη διαταραχθεί η εύρυθμη λειτουργίας της πολυκατοικίας και να εξασφαλιστεί η εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών της, ο διαχειριστής μετά από απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, θα πρέπει να προβεί σε δικαστικές ενέργειες διεκδίκησης της οφειλής.

   Αρχικά, αφού ο διαχειριστής εξαντλήσει τις προσπάθειες ενημέρωσης -είσπραξης της οφειλής, θα πρέπει (μετά από έγκριση της Γενικής Συνέλευσης) να στείλει εξώδικη διαμαρτυρία – όχληση προς τον οφειλέτη, όπου θα αναγράφονται τα ποσά της οφειλής.

   Περαιτέρω, και αφού εκπνεύσει η προθεσμία που τίθεται στο εξώδικο για την εξόφληση της οφειλής, κατατίθεται η αίτηση για έκδοση διαταγής πληρωμής ή αγωγής. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να τονιστεί η ανάγκη τεκμηρίωσης της απαίτησης, με όλες τις αποδείξεις των δαπανών και τα υπόλοιπα έγγραφα (όπως πρακτικού Γενικής Συνέλευσης ορισμού διαχειριστή, απόφαση Γενικής Συνέλευσης για κατάθεση αίτησης διαταγής πληρωμής, Σύσταση Οριζόντιας Ιδιοκτησίας – Κανονισμός της Πολυκατοικίας με τα πιστοποιητικά μεταγραφής τους, τίτλο ιδιοκτησίας του εν λόγω ιδιοκτήτη με το πιστοποιητικό μεταγραφής του, εξώδικο κλπ).

   Σημειωτέον ότι, κατά τη διεκδίκηση της οφειλής, δύναται να απαιτηθούν και οι ρήτρες που αναφέρονται στον κανονισμό της πολυκατοικίας, σχετικές με την καθυστέρηση εξόφλησης των κοινοχρήστων από συνιδιοκτήτη.

   Τέλος, εάν υπάρξει εξωδικαστική συμφωνία για τακτοποίηση της οφειλής, συνιστάται η υπογραφή ιδιωτικού συμφωνητικού μεταξύ των μερών, όπου θα καθορίζονται λεπτομέρειες (όροι, δόσεις) και θα δεσμεύεται ο οφειλέτης για την εξόφληση.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με δημοσίευση στη σελίδα σας στο facebook

The post Διεκδίκηση οφειλής από κοινόχρηστα πολυκατοικίας appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.

   Σύμφωνα με το άρθρο 904 παρ 1 του Αστικού Κώδικα: ” Όποιος έγινε πλουσιότερος χωρίς νόμιμη αιτία από την περιουσία η με ζημία άλλου έχει υποχρέωση να αποδώσει την ωφέλεια..”

 Περαιτέρω, αδικαιολόγητο πλουτισμό συνιστά κάθε βελτίωση της περιουσιακής κατάστασης ενός προσώπου, σε βάρος της περιουσίας κάποιου άλλου, δίχως να συντρέχουν οι έννομες προϋποθέσεις, που δικαιολογούν τη μόνιμη διατήρηση του πλουτισμού αυτού από τον λήπτη, δηλαδή χωρίς να υπάρχει η νόμιμη αιτία. Κατά συνέπεια, δημιουργείται από τον νόμο ενοχική αξίωση  σε βάρος του πλουτίσαντος, για απόδοση της ωφέλειας  που αποκόμισε αυτός αδικαιολόγητα.

    Ο θεσμός του αδικαιολόγητου πλουτισμού (ΑΚ 904-913) αποβλέπει στην αποκατάσταση της αδικαιολόγητης περιουσιακής μεταβολής και εξυπηρετεί την ιδέα της επανορθωτικής δικαιοσύνης (ΑΣΤ. Κ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, ΕΝΟΧΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΓΕΝ. ΜΕΡΟΣ Ε΄ΕΚΔΟΣΗ 2007 σελ. 360). Η αξίωση του αδικαιολόγητου πλουτισμού, στο άρθρο 904 του Αστικού Κώδικα, είναι γενική και ενιαία. Αυτό σημαίνει ότι, υπάρχουν κοινές προϋποθέσεις για την εν λόγω αξίωση.

    Στην περίπτωση αξίωσης απόδοσης της οφειλής στο πλαίσιο του αδικαιολόγητου πλουτισμού, η ενοχική σχέση, δημιουργείται απευθείας από τον νόμο, σε αντίθεση με άλλες ενοχικές σχέσεις οι οποίες είναι συμβατικές. Δεν αποκλείεται ωστόσο, να προβάλλεται ως επιπρόσθετη αξίωση του δότη της παροχής (αδικοπραξία), οπότε η  αξίωση του αδικαιολόγητου πλουτισμού να τίθεται επικουρικά, ως επιπλέον ενισχυτικό μέσον αποκατάσταση της αδικίας.

Προϋποθέσεις αδικαιολόγητου Πλουτισμού.

      Σύμφωνα με το άρθρο 904 του Αστικού Κώδικα, οι προϋποθέσεις της ενιαίας αξίωσης αδικαιολόγητου πλουτισμού είναι:

1) Ο πλουτισμός του υποχρέου

    Ως πλουτισμός νοείται κάθε βελτίωση της περιουσιακής κατάστασης του προσώπου που μπορεί να επέλθει κατά τους εξής τρόπους: με αύξηση του ενεργητικού  είτε με μείωση του παθητικού.

   Ο προαναφερόμενος πλουτισμός, είναι δυνατόν να καταδεικνύεται ως “πράγμα” ή ως “αντάλλαγμα“, καθώς επίσης, να αξιώνεται ο λήπτης “να αποδώσει και τους καρπούς που συνέλεξε καθώς και οτιδήποτε απέκτησε από το πράγμα” (ΑΚ 908).

2) Η επέλευση του πλουτισμού από την περιουσία ή με ζημία του δικαιούχου.

      Σύμφωνα με την ΑΚ 904, ο πλουτισμός πρέπει να προέρχεται “από την περιουσία” ή να έχει αποκτηθεί “με ζημία” του δικαιούχου. Αναφέρεται κατά συνέπεια, σε μετακινήσεις περιουσιακών στοιχείων, με τελικό αποτέλεσμα την μείωση της περιουσίας του δικαιούχου. Σημειώνεται ότι, όπως προαναφέρθηκε, η μείωση της περιουσίας πραγματοποιείται είτε με τη μείωση του ενεργητικού της περιουσίας, είτε με αύξηση του παθητικού.

3)  Η αιτιώδης συνάφεια και αμεσότητα ανάμεσα στον πλουτισμό και στη ζημία.

    Η έννοια της αιτιώδους συνάφειας, συνίσταται στο γεγονός ότι η ωφέλεια του πλουτήσαντος θα πρέπει να είναι άμεση συνέπεια της επέμβασης στην περιουσία του ζημιωθέντος και όχι τυχαίο ή ανακλαστικό αποτέλεσμα.

     Όσον αφορά την “αμεσότητα“, σύμφωνα με την υπάρχουσα νομολογία, έχει την έννοια ο υπόχρεος σε απόδοση της οφειλής να αποκόμισε αυτή άμεσα από την περιουσία του ζημιωθέντος και όχι μέσω τρίτου.

4) Η έλλειψη νόμιμης αιτίας

    Τελευταία και σημαντική προϋπόθεση, όπως προαναφέρθηκε για την θεμελίωση της αξίωσης αδικαιολόγητου πλουτισμού, είναι η έλλειψη της “νόμιμης αιτίας” στην ωφέλεια του λήπτη “από την περιουσία η με ζημία άλλου”.  Η έννοια της “νόμιμης αιτίας”, δεδομένου ότι δεν καθορίζεται στα σχετικά με τον αδικαιολόγητο πλουτισμό άρθρα (ΑΚ 904-913), θα πρέπει να αναζητηθεί στο σύνολο της νομοθεσίας και των σχετικών ειδικών νόμων.

Κοινοποιήστε το άρθρο
με ανάρτηση στη σελίδα σας στο facebook

The post Αδικαιολόγητος Πλουτισμός: Ωφέλεια σε βάρος άλλου appeared first on Δικηγόρος Κωνσταντίνος Γερ. Αθανασόπουλος.